Evet, yine başlıksız bir yazıya başlıyorum, telefonun şarjı yüzde iki, bilgisayarın şarjı da bitmeye yakın.
Napıyorum neler yapıyorum bu sıralar, çok yoğun gidiyor öncelikle her şey. Yazı yazmaya bile vakit bulamıyorum diyorum, ama bulsam aslında bulurum. Bu kadar sosyallik hoşuna gitmiyor insanın biraz da yalnız kalmak istiyor, bu sebeple Kayseri bana bir kere daha iyi gelecekmiş gibi hissediyorum, yani İstanbul da iyi, fena değil yani, sevmiyor değilim. Çok fazla sevdiğim şeyi içeriyor, insanı içeriyor, çevremle zaman geçirmek istiyorsam orada bulunmak durumundayım gibi, ama çevreme bu kadar zaman ayırmak zorunda olmak da beni çokça yoruyor, bazen hepsini birleştirsem de birbirlerinin işlerini ilerletsinler gibi geliyor.
Ben qrox’u kurarken; hiç bir zaman ben diye düşünmedim, zaten benli konuşmalardan da kaçınırım, biz demeyi daha çok severim, bir şey olursa ben böyleyim dedim, kendimi bir şeyin içine sokmaktansa biz deyip kafamda yumuşatıyor muyum napıyorum emin değilim ama kendime bir etiket yapıştırmaktan kaçınmaya çalışıyorum. Belki de insanlar bu yüzden bazı gruplara dahil, bazı gruplara müdahil olmak istiyorlardır.
Neyse konumuz bunlar değil, konumuz aslında hiçbir şey değil, çünkü bir başlık atmadık, hadi bu konuşmayı başlıklayalım, yine başladım yapalım edelime ama ben yapayım.
Şuan bir başlık attım taslak olarak kaydetmek için, evet konumuz sizin de başta okuyacağınız gibi Volta olmuş bulundu böylelikle.
Volta kelimesi bir süredir bana ilginç gelir, volta; bir yürüyüş, rahat duramamak, o anda bir şey yapmak istemekle alakalı, ama yapamıyorsun ve yapabileceğin tek şeyin o voltayı atmak olduğunda yapıyorsun gibi bir durum hissediyorum. Volta’nın anlamını bilmiyordum, voltanın anlamını sordum birkaç yakınıma, - yerinde duramayan diyen oldu - farklı şeyler söyleyenler oldu, ama günün sonunda ben kendim volta atmaya başladım, insanların volta sebeplerini anlamaya başladım, aslında insanı daha iyi anlamaya çalıştığım bir süreçten geçiyorum, tam olarak anladım dediğim bir noktaya gitmiyorum, gidebileceğimi de düşünmüyorum, çünkü bunu düşünmek beni kabartır. Kabarmak da insana gerçekten yaramıyor, görüyorum.
Şuan mesela, neden bir kişi bir paragrafı bitirmek ister görüyorum, kendimi anlamaya çalışıyorum, anlıyorum, anladığımda mutlu oluyorum, anlayamadığımda başkalarına soruyorum, yakınlarıma, çevreme. Çok sevdiğim insanlar varlar gerçekten.
Neyse bunu da çok uzatıp konudan kopmamak için bir paragrafı daha bitirerek ilerliyorum. Ne türde yazı yazıyorum onu bile bilmiyorum, sadece bir bilinç akışını aktarmak ve kendimce yazanlardan duyurmak istiyorum, kimin ne kadar okuyacağı bile umrumda olmuyor birçok zaman, sonra bazen…